Choroba wieńcowa, obok nowotworów jest jedną z najczęstszych przyczyn zgonu w krajach rozwiniętych.
Choć dotyka najczęściej mężczyzn w średnim i starszym wieku, także kobiety nie mogą czuć się w pełni bezpiecznie. Kiedy przejdą menopauzę, ochronne działanie estrogenów- żeńskich hormonów płciowych, które dotychczas chroniło je przed chorobą wieńcową jest stopniowo tracone. Życie z chorobą wieńcową wymaga przestrzegania kilku zasad, ale dobrze dobrane leczenie połączone z samodyscypliną pacjenta daje szanse na długie przeżycie.
Jak powstaje choroba wieńcowa?
Choroby serca mogą wynikać z kilku przyczyn:
Albo procesowi chorobowemu poddany jest mięsień sercowy, na przykład ulega on przerostowi albo uszkodzenie obejmuje zastawki serca, stanowiące naturalne przegrody, zapobiegające cofaniu się krwi w niewłaściwym kierunku albo, tak jak w przypadku choroby wieńcowej schorzenie dotyka naczyń wieńcowych. Naczynia te są odgałęzieniami aorty- głównej tętnicy naszego organizmu i są odpowiedzialne za dostarczenie krwi z cennymi składnikami odżywczymi do mięśnia sercowego. Ściany serca nie mogą czerpać tlenu z krwi, która jest przepompowywana w każdej minucie, muszą być zaopatrywane przez własne tętniczki. Naczynia wieńcowe są naczyniami końcowymi, to znaczy, że w momencie ich zamknięcia nie ma możliwości wytworzenia krążenia obocznego i dostarczenia krwi do mięśnia zastępczymi drogami. Choroba wieńcowa ,inaczej zwana dusznicą bolesną powoduje właśnie zwężenie tych naczyń. Najczęstszą jej przyczyną jest miażdżyca i zmniejszenie światła naczynia przez zalegające złogi cholesterolu.
Do czego może prowadzić dusznica bolesna?
Przebiegająca początkowo bezobjawowo choroba wieńcowa, z czasem zaczyna dawać uczucie bólu w klatce piersiowej za mostkiem, pieczenia, trudności ze złapaniem oddechu rzadziej kaszel. Ból pojawia się w momencie wykonywania zwiększonego wysiłku fizycznego, a potem w miarę postępu choroby nawet podczas wykonywania codziennych czynności jak czesanie się czy ubieranie. Ból mogą też wywołać czynniki emocjonalne, na przykład silny stres lub podekscytowanie (również seksualne). Objawy te są związane ze skurczem naczyń wieńcowych i słabym zaopatrzeniem mięśnia sercowego w tlen. Krytyczny skurcz tętnicy w zaawansowanej chorobie wieńcowej może wywołać całkowite jej zamknięcie, a w rezultacie zawał serca i niewydolność krążenia.
Leczenie choroby wieńcowej
Ponieważ do głównych czynników ryzyka dusznicy bolesnej należy rozwinięta miażdżyca bardzo ważnym w leczeniu i zapobieganiu jest normalizowanie poziomu cholesterolu, zdrowa dieta i regularny wysiłek fizyczny dostosowany do możliwości pacjenta. Objawowo w czasie ataków choroby wieńcowej stosuje się leki rozkurczające naczynia jak dobrze znaną nitroglicerynę i jej dłużej działające pochodne. Aby zapobiec wystąpieniu zatorów w zwężonej tętnicy stosuje się leki obniżające krzepliwość krwi, na przykład małe dawki kwasu acetylosalicylowego. Inne leczenie, ściśle kardiologiczne dobiera się do indywidualnych potrzeb pacjenta. Stosowane są często leki obniżające ciśnienie krwi oraz zmniejszające objawy niewydolności krążenia.

Miażdżyca jest chorobą ogólnoustrojową - polega na tworzeniu się w naczyniach krwionośnych, a szczególnie w tętnicach, modyfikacji zwanych płytkami miażdżycowymi. Płytka miażdżycowa zwiększa się latami zwężając światło naczynia.
Rozległy zawał serca
Rozległe zawały serca spowodowane są przede wszystkim zamknięciem wspólnego pnia lewej tętnicy wieńcowej i obejmują zarówno ścianę przednią, jak i boczną serca. Do ich powstania przyczynić mogą się także kurcz tętnicy wieńcowej, zatory, zapalenie tętnic, wady wrodzone naczyń wieńcowych, przyjmowanie kokainy.